Q-koorts-vraagtekenkoorts

Een patiente met Q-koorts

Veel mensen hebben een immuuncompromitatie

andere bedreigende zoönosen:

Tuberkulose aviaire - Streptococcus bovis

Vandaag (30-08-2008) had ik voor het eerst iemand op mijn spreekuur met Q-Koorts. Zij is woonachtig in één van de vijf gemeenten in de buurt van Oss (Brabant) waar dit jaar bij minstens 497 mensen dezelfde diagnose werd gesteld (vorig jaar 170), en dit is waarschijnlijk maar het topje van de ijsberg. Vermoedelijk is er sprake van een veel grotere epidemie dan nu bekend is, maar vanwege het vage ziektebeeld worden nu nog veel diagnosen gemist. Q-koorts wordt veroorzaakt door de bacterie Coxiella burnetii en valt onder de zogenaamde zoönosen: infectieziekten die van dieren worden overgedragen op de mens. De GG en GD deed onderzoek en kwam tot een deel van de verklaring. In de regio zijn de afgelopen jaren veel boeren geiten gaan houden die geïmporteerd werden uit Frankrijk waar de ziekte al langer vaker voorkomt. Q-koorts kan worden overgedragen door koeien, schapen en geiten maar ook door huisdieren (honden en katten, via teken) en vogels. Toch zijn er nog veel vragen over hoe het mogelijk is dat er zo'n epidemie uitbreekt: vraagtekenkoorts.

Nou geeft de behandeling van de acute infectieziekte nauwelijks problemen, je krijgt drie of vier weken (of veel langer) een antibioticum, bij voorkeur doxycycline, maar sommige patiënten houden chronisch allerlei klachten (officieel wordt geschat tussen de 1 en 5%, ik vermoed dat dit percentage hoger is, het ligt er vooral aan wat je onder chronische klachten verstaat en of je als arts denkt dat die behandelbaar zijn). Dit wordt waarschijnlijk mede veroorzaakt door het feit dat de bacterie zich intracellulair nestelt en daar blijkbaar moeilijk bereikt wordt door de antibiotica en dat kan in allerlei verschillende organen gebeuren: de long, de lever, de alvleesklier, het bloed, de spieren en soms zelfs het hart. Daarom kunnen de klachten heel wisselend zijn.
Dus door de behandeling met antibiotica raken een aantal patiënten niet van alle klachten af. Dit is dan ook de reden waarom deze patiënten (evenals patiënten met b.v. de ziekte van Lyme, waarbij zich vaak dezelfde situatie voordoet) een beroep kunnen doen op een arts voor Complementaire en Alternatieve Geneeswijzen (Complementary and Alternative Medicine, CAM). Vanuit natuurgeneeskundig perspectief is een nabehandeling (na een atibioticumkuur) altijd zinvol.

Het onderzoek bij de patiente met Q-koorts

Ik was erg benieuwd wat ik bij onderzoek bij deze patiënt zou aantreffen en mijn vermoeden werd bevestigd. Het optreden van de Q-koorts was slechts een onderdeel van een ingewikkeld, onderling samenhangend ziektepatroon wat ik iedere keer aantref bij dit soort patiënten (die tegen één of meerdere al of niet zeldzame infectieziekten aanlopen) die bijna altijd al veel langer chronisch vermoeid zijn. Zij hebben eerder ook al last gehad van heftig verlopende infectieziekten zoals de ziekte van Pfeiffer waar ze dan moeilijk of niet vanaf kunnen komen en/of het veelvuldig optreden van blaasontstekingen of ontstekingen op andere plaatsen (de neusbijholten, de longen, de oren, de keel of het tandvlees). Zij was niet bekend met een allergie maar bij onderzoek vond ik wel een allergie voor een bepaalde categorie van E-stoffen (voedselchemische toevoegingen) en dat is de vermoedelijk verbindende schakel naar het feit dat patiënte al twee auto-immuunziekten heeft ontwikkeld: zij vormt auto-antistoffen tegen de Intrinsic Factor en tegen de pancreas (alvleesklier). Normaal vormt de parietaalcel in de maag een bepaald eiwitje, Intrinsic Factor genaamd, dat je absoluut nodig hebt om vitamine B12 uit de voeding te kunnen opnemen naar het bloed. De Intrinsic Factor bindt zich in de darm aan het vit.B12 en alleen dan kan het opgenomen worden naar het bloed. Deze patiënte heeft dus een tekort aan vitamine B12 (M. Addison-Biermer) omdat ze antistoffen aanmaakt tegen haar eigen Intrinsic Factor. En omdat zij ook antistoffen aanmaakt tegen haar eigen pancreas functioneert die onvoldoende (Exocriene Pancreas Insufficiëntie, EPI) zodat er een tekort is aan pancreasenzymen (lipase, amylase, trypsine en aminopeptidasen). Hierdoor kan zij het voedsel dat zij opneemt onvoldoende verteren zodat er essentiële voedings- en bouwstoffen verloren gaan. Zo heeft zij op dit moment ook een tekort aan alle acht de essentiële aminozuren omdat zij eiwitten niet voldoende kan splitsen in zijn afzonderlijke bouwstenen. Uit het onderzoek blijkt verder nog dat zij veel bijwerkingen gehad heeft van alle vaccinaties (Post Vaccinaal Syndroom, PVS) die zij gehad heeft. Eerst al als klein kind en de afgelopen tien jaar nog diverse keren vanwege haar werk in de gezondheidszorg en vanwege reizen naar verre landen. Dit laatste heeft zeer waarschijnlijk haar doen afglijden naar de toestand van chronisch vermoeid te zijn; dit gaat bijna altijd gepaard met een toenemend falende afweer tegen virussen, bacteriën en schimmels. Wij noemen dit in de medische wereld: immuuncompromitatie.

Top

Immuuncompromitatie
Als het lichaam antistoffen gaat maken tegen bepaald voedsel (koemelk of gluten en vele andere) of tegen gras- of boompollen (allergieën) dan verschiet het zijn kruid in de verkeerde (zinloze) richting en dan houdt het onvoldoende munitie over voor waarvoor het feitelijk bedoeld is: het vormen van antistoffen tegen virussen, bacteriën en schimmels. Deze ontspoorde situatie wordt nog veel erger als een patiënt ook nog antistoffen gaat maken tegen één of meerdere eigen organen of onderdelen daarvan (auto-immuunprocessen) . We spreken in de medische wereld dan van een immuuncompromitatie: het optreden van allergieën en/of auto-immuunziekten waarbij er vaak sprake is van een verlaagde afweer tegen infectieziekten.

Q-Koorts: Query Koorts ofwel vraagtekenkoorts
Toen de ziekte Q-koorts voor het eerst werd beschreven was de veroorzakende ziektekiem nog niet bekend en daarom werd de ziekte Q-koorts genoemd naar het woord Query ofwel vraagtekenkoorts. Dit gegeven bracht mij er nu toe om dit artikel te schrijven omdat ik denk dat we tegenwoordig heel veel te maken hebben met patiënten met vraagtekenkoorts, maar dan in ruimere zin. Hoeveel patiënten hebben niet te maken met steeds terugkerende infectieziekten, al of niet met koorts, die op zich vaak wel gediagnosticeerd worden: M.Pfeiffer, Cytomegalievirus, RS virus, Kinkhoest, M.Lyme, maar waarvoor ook lang niet altijd een oorzaak is aan te wijzen met hulp van de huidige reguliere diagnostische methoden. Veel bloedonderzoeken hebben vaak maar een betrouwbaarheidsgraad van b.v. 85% terwijl er meestal wel net gedaan wordt alsof de ziekte dan niet kan bestaan. Zo worden nogal wat diagnosen gemist. En er wordt heel vaak geen antwoord gevonden op de belangrijkste vraag: wat is/zijn de onderliggende oorza(a)k(en) van deze voor de patiënt vaak zo onbevredigende situatie? Er is dus heel vaak sprake van Q-koorts in veel ruimere zin. Dus niet alleen veroorzaakt door Coxiella. Maar nu eens door Legionella, dan weer door Mykoplasmata, nu eens door Brucella, dan weer door Listeria. Steeds vaker zullen we te maken krijgen met dit soort van oudsher zeldzame infectieziekten omdat er steeds meer patiënten rondlopen die meer of minder immuungecompromiteerd zijn. En de immuuncompromitatie is volgens mij het antwoord op de eerdergenoemde, belangrijkste vraag. Het gaat dus niet alleen om de kans dat je tegen een bepaalde ziektekiem oploopt maar vooral ook om de situatie waarin de patiënt zich bevindt. Als de patiënt gewoon een goed functionerend immuunsysteem heeft dan hoeft hij veel minder vaak of niet meer ziek te worden.

In de reguliere wereld wordt alleen maar gezocht naar de besmettingsbronnen. Als er sprake is van een infectie dan kan vaak goed behandeld worden met antibiotica, in ieder geval bij bacteriële infecties en schimmels maar voor virussen zijn er nauwelijks goede ‘antibiotica’. Dus dan moet het lichaam de ziekte zelf overwinnen. Vroeger stond er 6 weken voor het overwinnen van b.v de ziekte van Pfeiffer en dat lukte toen meestal ook gewoon. Maar hoe vaak maak je nu wel niet mee dat een patiënt nooit meer helemaal de oude wordt na Pfeiffer of dat de ziekte nog herhaaldelijk acute opvlammingen kan geven terwijl we vroeger dachten dat je levenslang immuun zou zijn. Een tweede stokpaard van de gewone geneeskunde is om zoveel mogelijk vaccins te ontwikkelen tegen allerlei ziekten terwijl wij in de CAM-wereld over enorm veel voorwetenschappelijk bewijs beschikken waaruit juist blijkt dat de immuuncompromitatie alleen maar groter wordt naarmate je een gevoelig mens vaker moet enten. Zeker bij mensen die al geboren worden met een allergische constitutie en mensen die overal heel sterk op reageren (Hoog Sensitieve Persoonlijkheden, HSP’s). Omdat acht van de tien mensen nog niet immuungecompromiteerd zijn kun je niet blijven ontkennen dat twee van de tien mensen dat wel al zijn. Hooggevoelige mensen zijn voor ons zoals de gele kanaries vroeger voor de mijnwerkers: zij namen gele kanaries mee de mijnen in omdat die heel gevoelig zijn voor giftige dampen die er in de mijnen kunnen vrijkomen.

Als de kanaries van hun stokje vielen wisten de mijnwerkers dat ze zich zo snel mogelijk uit de voeten moesten maken. Als patiënten dan ook nog geconfronteerd worden met een (of meer) auto-immuunziekten dan is het reguliere antwoord vaak een behandeling met prednison (corticosteroïden: bijnierschors hormonen) en/of chemotherapeutica (b.v. methotrexaat) omdat hiermee het overactieve immuunapparaat flink gedempt kan worden hetgeen weliswaar de klachten vaak doet afnemen maar dit is slechts symptoombestrijding zonder dat de onderliggende oorzaak wordt aangepakt.

De moraal van dit verhaal
Het is verschrikkelijk belangrijk om in het geval van epidemische verheffingen van bepaalde infectieziekten uitgebreid onderzoek te doen naar eventuele besmettingsbronnen om te pogen die bronnen weer uit te schakelen voor zover dat mogelijk is. Maar er zal op zo kort mogelijk termijn veel meer onderzoek moeten plaatsvinden naar de onderliggende oorzaken van het feit dat steeds meer mensen immuungecompromiteerd raken. Het zal namelijk steeds moeilijker worden om de druk van dit langzaam steeds groter wordende stuwmeer te blijven weerstaan. Het is al niet goed om zo veelvuldig gebruik te moeten maken van antibiotica en met de poging, om alles weer onder controle te krijgen door mensen te vaccineren tegen steeds meer ziekten, lijken we het paard achter de wagen te spannen. We zullen aanlopen tegen gigantisch toenemende kosten die gemoeid zijn met al deze behandelingen en maatregelen. Dan hebben we het nog niet eens gehad over al het ziekteleed dat veroorzaakt wordt door de huidige aanpak.
Alle artsen en therapeuten die werken volgens de principes van de CAM-geneeskunde zijn altijd gericht op het opsporen en behandelen van onderliggende oorzaken en op het herstel van het eigen herstellend vermogen van de patiënt. De kennis en de ervaring in de CAM-geneeskundige wereld in Nederland is op dit moment zodanig toegenomen dat wij er helemaal klaar voor zijn om vele patiënten grondig te onderzoeken en veelal op een puur natuurlijke manier te genezen. Persoonlijk heb ik in mijn eigen praktijk de afgelopen drie jaar een enorme vooruitgang geboekt bij het stellen van vele diagnosen die voorheen verhuld bleven waardoor ik veel beter in staat ben om de gehele situatie van de patiënt in kaart te brengen en vervolgens in ongeveer een half jaar weer behoorlijk onder controle te krijgen. Dit bereik ik door steeds een uitgebreid bioresonantieonderzoek te doen.

CAM Position Paper: veilig, effectief en patientgericht.

Uitgegeven door 6 CAM artsen verenigingen

Ik denk dat de CAM-geneeskundige wereld een grote bijdrage kan leveren aan het onderzoek naar alle oorzaken van de toenemende immuuncompromitatie, ik wil me daar persoonlijk in ieder geval voor inzetten. Laten ze nu eens ophouden met alleen maar te blijven roepen dat alles wat wij doen niet wetenschappelijk bewezen zou zijn. Het werkt gewoon heel goed en wie geneest heeft toch gelijk?

Als u de Folder: CAM Position Paper wilt inzien druk dan hier.

Andy Goldsworthy

Hans Reijnen, arts voor homeopathie (VHAN) en bioresonantie (ABB)

30-08-2008

Top

Verloop van de epidemie van Q-koorts

Andere bedreigende zoönosen:

Tuberkulose aviare - Streptococcus bovis

Nadat ik anderhalf jaar lang vele tientallen gevallen van Q-koorts heb gediagnosticeerd en behandeld lijkt de epidemie nu (03-06-2010) duidelijk op zijn retour. De laatste drie maanden heb ik bijna geen nieuwe gevallen meer gezien. Hoe naar het ook is om geiten te moeten ruimen, het lijkt toch goed resultaat gehad te hebben op het verloop van de epidemie. Toch blijft de moraal van bovenstaand verhaal nog steeds op zijn plaats want het afgelopen jaar heb ik in toenemende mate te maken met andere infectieziekten (zoönosen: overgedragen door dieren) die ook een duidelijke bedreiging voor de mens kunnen vormen. Zo heb ik tientallen gevallen dediagnosticeerd van Tuberkulose aviaire. Dit is een atypische vorm van TBC die normaliter alleen voorkomt bij vogels. Vroeger in mijn huisartsentijd heb ik dit in tien jaar tijd maar twee keer meegemaakt. Die patienten hadden last van groeiende lymfeklieren in de hals die slecht reageerden op antibiotica en die zelfs konden gaan etteren. De klieren werden dan uiteindelijk operatief verwijderd en de pathologisch anatomische uitslag leverde dan de diagnose op.

Ik ga er nu van uit dat zeer waarschijnlijk veel meer mensen een besmetting met Tuberkulose aviaire doormaken dan ik (we) altijd in de gaten hadden want het afgelopen half jaar heb ik kunnen zien dat het ziektebeeld toch wel meer symptomen heeft dan het beeld dat ik hier zojuist beschreven heb. De patienten vertonen meestal verschijnselen van een bronchitis met luid hoesten, soms ook klierzwelling in de hals (maar niet altijd) en vaak ook vermoeidheid. Ik heb al drie keer meegemaakt dat iemand een Non Hodgkin lymfoma ontwikkelde nadat eerst een Tuberkulose aviaire infectie werd doorgemaakt. Ik stel de diagnose m.b.v. bioresonantie metingen, toen ik onlangs ook regulier bloedonderzoek wilde aanvragen bleek dat er geen serologische bepaling voor is. Ik ontdekte, tijdens wat speurwerk op het internet, dat zowel in Nederland als in Engeland is aangetoond dat 10% van alle vogels besmet is met Tuberkulose aviaire. Aangezien we onmogelijk alle vogels kunnen ruimen zitten we toch wel met een probleem. Persoonlijk blijf ik denken dat de immuuncompromitatie het grootste probleem is omdat ik ervan uitga dat ons leefmilieu continu allerlei ziektekiemen bevat waartegen wij ons onmogelijk allemaal kunnen beschermen. Wat wij vooral moeten doen is ervoor zorgen dat onze immunologische afweer op een natuurlijke manier goed op peil blijft.

De afgelopen maanden heb ik ook een aantal keren infectieziekten gediagnosticeerd veroorzaakt door verwekkers uit de groep van de Streptococcus bovis. Verschillende keren zag ik patienten met de Streptococcus bovis (koorts, keelpijn, hoesten soms met wondroosachtige huidinfectie), maar ook een paar keer infecties met Streptococcus pasteurianus en één keer een kind met Streptococcus infantarius. Wederom op het internet (http://poj.peeters-leuven.be/content.php?url=article&id=1001503&journal_code=TVG) zag ik dat infecties met de Streptococcus bovis kunnen leiden tot ernstige infectieuze ziektebeelden waarbij er sepsis (bloedvergiftiging) optreedt met endocarditis (ontsteking van de binnenkant van het hart) en/of een meningitis (ontsteking van de hersenvliezen). In de literatuur is men gestuit op een mogelijke correlatie tussen streptococcus bovis en het optreden van coloncarinoom (dikke darm kanker). In één studie bleek 15% van alle patienten met coloncarcinoom ook een infectie met de streptococcus bovis te hebben. Ook hierbij heb ik nu het vermoeden dat deze ziektebeelden veel vaker optreden dan wij nu in de gaten hebben. We stellen nu de diagnose meestal pas in die uiterst ernstig ziektetoestanden terwijl in veel minder ernstige gevallen we wel degelijk met dezelfde verwekker te maken kunnen hebben. Lang werd gedacht dat streptococcus bovis een onschuldige bacterie was die bij de mens in de darm voorkomt. Ondertussen is aangetoond dat kippen en duiven er ook ernstig ziek van kunnen worden.

Hans Reijnen, arts    03-06-2010

Top                                                               Home